Η πολιτική στην Ελλάδα είναι μια υπόθεση χωρίς πρόσωπο. Δεν το επιδιώκει γιατί δεν το χρειάστηκε. Αρκείται κατά κανόνα στην επιδίωξη του συμβολικού (του ονόματος του Παπανδρέου, του κοπανήματος του χεριού του Καραμανλή στο τραπέζι, του σήματος του ΚΚΕ), αυτού που θα συγκινήσει τα τηλεοπτικά πλήθη, όπως σε μια πρότερη φάση της, οι τότε εκπρόσωποι συνέγειραν τα φυσικά. Θα γούσταρε το πρόσωπο ενός Ομπάμα ή ενός Μπερλουσκόνι. Όποιου της κάτσει πρώτος.
