In due time

Το δημόσιο πένθος των μέσων μαζικής ενημέρωσης για το θάνατο του Michael Jackson ήταν αναμενόμενο για ένα πρόσωπο που τα έθρεψε και τράφηκε από αυτά σε μια συμβιωτική σχέση της οποίας η λήξη σηματοδότησε και την πτώση του ειδώλου. Το δημόσιο πένθος στο Facebook όχι. Συνειδητοποίησα διαβάζοντας posts και σημειώσεις ότι δεν πρόκειται τόσο για εκδήλωση σεβασμού στο καλλιτεχνικό μέγεθος όσο για σπονδή στην παιδική τους ηλικία, στα πάρτι μασκέ του δημοτικού που μετά το «Ροκ σκα σκα» ακολουθούσε το Billie Jean και στις εφηβικές ερωτικές ανησυχίες που συνοδεύονταν από τους ήχους του Liberian Girl στα κλαμπ των late ‘80s. Όταν τα 50 something είδωλα αρχίζουν και πεθαίνουν, είναι υπόμνηση στους 30 something να ξεκινούν τους απολογισμούς τους. Και τελικά νομίζω ότι καλύτερα από όλους μας και για όλους μας τα λένε οι Postal Service.

Marbles in the mouth

«Παρ΄ όλο που αναγνωρίζει την τιμή που τού έγινε να επισκεφθεί προ των εγκαινίων το μουσείο, αυτό δεν τον εμποδίζει να προχωρήσει σε διάφορα μειωτικά σχόλια».

Ένα από τα προβλήματα της σύγχρονης ελληνικής δημοσιογραφίας είναι ότι έχει ξεχάσει πως όποια "τιμή" κι αν γίνεται σε κάποιον αυτός διατηρεί το δικαίωμα στην ανεξαρτησία της γνώμης του χωρίς να θεωρεί εαυτόν υποχρεωμένο να γλύφει τους τιμώντες.

Cute cat

Το δυσάρεστο των ευρωεκλογών δεν ήταν ακριβώς η ατμόσφαιρά τους, πολιτική, δημοσκοπική ή δημοσιογραφική. Ήταν η γεύση τους. Και τη γεύση δεν είθισται να τη δίνουν μόνο όσοι κατ’ επάγγελμα ασχολούνται με τις εκλογικές διαδικασίες, αλλά εκείνοι που ψηφίζουν. Σε αντίθεση με όσους επιλέγουν να απέχουν. Οπωσδήποτε, μια δυνατότητα που παρέχεται στον πολίτη δεν προσφέρεται ούτε προς επιδοκιμασία ούτε προς καταδίκη. Είναι απλώς άλλη μία επιλογή, πλάι σε όλες τις υπόλοιπες εντός του πολιτεύματος. Ωστόσο, όπως και εκείνες, έχει συγκεκριμένες, όχι αφηρημένες συνέπειες. Μία εκ των οποίων είναι ότι η αποχή αναδεικνύει τις μειοψηφίες σε ρυθμιστές.

Πράγματι, κάποιοι χάνουν τον ύπνο τους με την αποχή, για διαφορετικό όμως λόγο από αυτόν που νομίζουν οι απέχοντες. Το μήνυμα της αποδοκιμασίας λαμβάνεται, αν και σε άλλο μήκος κύματος από αυτό που εκπέμπουν. Δεν σημαίνει ότι το πολιτικό σύστημα θα κινηθεί απαραίτητα για την εκ νέου ενσωμάτωσή τους, κι αυτό γιατί η απουσία λόγου δεν είναι λόγος. Επομένως, η αποχή ως ακαθόριστος λόγος είναι ασαφής και δεν δίνει κατευθύνσεις – ή μάλλον δίνει, αλλά η διερεύνησή τους απαιτεί δαπάνη ενέργειας που το πολιτικό σύστημα διστάζει να ξοδέψει. Κι αυτό γιατί υπάρχουν σαφέστερες κατευθύνσεις προς τις οποίες μπορεί να κινηθεί, εκείνες που του υποδεικνύουν όσοι συμμετέχουν ακόμη. Με άλλα λόγια, εκείνο που διασφαλίζει η αποχή είναι η αύξηση της επιρροής των όσων προσέρχονται στις κάλπες, αναδεικνύοντας μεγέθη που σε άλλη περίπτωση θα είχαν μειωμένη απήχηση. Eίναι ευκολότερο να στραφεί κανείς προς τους υπάρχοντες ψηφοφόρους παρά να διακινδυνεύσει να απευθυνθεί χωρίς τη βεβαιότητα επιτυχούς προσέγγισης, σε κάποιους των οποίων η συμμετοχή στη διαδικασία είναι αβέβαιη. Κάπως έτσι, σε εκλογικό επίπεδο, το 7% μπορεί να συμπαρασύρει ένα ολόκληρο σύστημα στη δική του ατζέντα, η οποία τελικά μπορεί να βολέψει και τους απέχοντες: επαγγέλλεται τουλάχιστον καθαρές παραλίες – από λαθρομετανάστες, εννοείται.

...that is the question

Ιπποκράτους something

Πωλείται σημαίνει...;

The Continuators

Νομίζω ότι στην εποχή μου θα το λέγαμε : «επικοινωνείς με τον αφαλό σου;»

Hungry Ghost

All ghosts are hungry.

Faceless

Η πολιτική στην Ελλάδα είναι μια υπόθεση χωρίς πρόσωπο. Δεν το επιδιώκει γιατί δεν το χρειάστηκε. Αρκείται κατά κανόνα στην επιδίωξη του συμβολικού (του ονόματος του Παπανδρέου, του κοπανήματος του χεριού του Καραμανλή στο τραπέζι, του σήματος του ΚΚΕ), αυτού που θα συγκινήσει τα τηλεοπτικά πλήθη, όπως σε μια πρότερη φάση της, οι τότε εκπρόσωποι συνέγειραν τα φυσικά. Θα γούσταρε το πρόσωπο ενός Ομπάμα ή ενός Μπερλουσκόνι. Όποιου της κάτσει πρώτος.

Getting away with it (all messed up)

It's either things or people. You have to surround yourself with one or the other in order not to be ground down by the forces of repetition that constitute your average everyday. Generally speaking, things are more trustworthy, if less expressive. They have their intrinsic limited value that does not fluctuate much over time. People tend to be more volatile. They retain their own separate orbits even when they seem to be governed by the quantum principle of entanglement. False dawns abound either way. And then it's back to the calm, quiet swamp.

Happines is a worm can

You’ve known happiness. The happiness of having lived, having drunk, read, traveled, worked, achieved, made love. The happiness of pursuing a girl. The happiness of making friends. Why would it be fair for it to last? Less is more. Get your happiness in snatches. Be happy for infinitesimal amounts of time. Live the rest of your time with the excitement of the happy things that might happen to you.

The Difference Engine

After a certain amount of time on this Earth (experiences had, opportunities amassed) eveybody starts considering his age as a differentiating factor in his relationships with other people of the opposite sex. What distinguishes this from the respective feelings of your youth is the fact that you are no longer the youngest, or at least one of the youngest, persons in the room. The way to handle your absent youth, especially in the face of the presence of some other's, is twofold: you either appreciate it as a positive trait of itself in others or you internalise it as your own lack of something you used to possess. Difficult as it is in any case to approach the reality that shapes a younger person and bridge the gap of your respective cultures, the question is whether you are willing to submit to the test - to try to relate or not. In a way, communication with this younger generation becomes a fight: a fight mainly with your self to listen, to process, to digest, to explain an alien landscape of colloquialisms, gestures, symbols and meanings. At the same time it is also an attempt to convey these concepts and meanings that constitute your own personal identity and a rough sketch of its background. I find that most of the time the result is negative: different generations, speak their piece to the opposite sex, do their sales pitch in their own terms and watch the whole effort crash and burn for lack of common ground. The era of the mobile phone mentality is so much at a distance from that of the tv that at times I feel as a whole different species. My modern age, shiny bright late in the 20th century, seems as many times removed from the brand new one early in the 21st that's in need of an interpreter. And no real human intimacy can occur in a menage à trois.

Artful insurrection

Say you want a (lyrical) revolution.

One More Day

Picking up a Spider-Man comic after ten years or so can throw you into (minor) turmoil: you are looking into a retro '60s style of story where Parker is struggling with the same aggravating job/personal life situation he faced back then - which for me at least looks rather irrelevant in the '00s. Following what prompted the change, I started reading Joe Quesada's interview at the end of the volume (penciller + Marvel editor-in-chief) and it hit me at some point mid-through. This is not about Spider-Man or aunt May or Mary Jane, of course. This is about the death of the '80s: how all these things that were running through you when you were reading SM then (the studies, the girlfriends/boyfriends, the job, your friends, your favorite books, your favorite team) were done or off somewhere else, were memories, were past. And erasing the marriage between MJ and Peter Parker along with erasing their storylines was also erasing your memory in some subtle way, telling you it was time to forget all this, forget the Hobgoblin, forget Doctor Oc, forget waiting for next Tuesday for the orange and black-and-white pages, forget your 15-year-old self, forget the '80s. And grow up. Violently.

The Colour out of Nowhere

Nightshades in Athens.